advertisement

เบาไม้เบามือ

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “เบาไม้เบามือ” หมายความว่า
ก. “ทําเบา ๆ หรือค่อย ๆ ด้วยความระมัดระวัง ทําไม่ให้หนักมือหรือรุนแรง ช่วยให้ไม่ต้องทํางานมาก.” [read more...]

บ้องตื้น

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ้องตื้น” หมายความว่า
ว. “มีความคิดอย่างโง่ ๆ” [read more...]

เบี้ยหัวแตก

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “เบี้ยหัวแตก” หมายความว่า
น. “เงินที่ได้มาไม่เป็นกอบเป็นกําแล้วใช้จ่ายหมดไปโดยไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน” [read more...]

บ่อนแตก

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ่อนแตก” หมายความว่า
ก. “ก่อเรื่องทําให้คนที่มาชุมนุมกันต้องเลิกไปกลางคัน” [read more...]

แบกหน้า

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “แบกหน้า” หมายความว่า
(สํา) ก. “จําใจกลับมาแสดงตัวหรือติดต่อกับผู้ที่ตนเคยทําไม่ดี ไม่ถูกต้อง หรือไม่เหมาะสมมาก่อนอีก เช่น นี่แบกหน้ากลับมาหากู. (รามเกียรติ์ พลเสพย์)” [read more...]

บ้านเคยอยู่ อู่เคยนอน

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ้านเคยอยู่ อู่เคยนอน” หมายความว่า
(สํา) น. “สถานที่ตนเคยอยู่อาศัยมาก่อน” [read more...]

บ้านแตกสาแหรกขาด

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ้านแตกสาแหรกขาด” หมายความว่า
(สํา) น. “เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวหรือในบ้านเมืองอย่างร้ายแรงถึงทําให้ต้องกระจัดกระจายพลัดพรากกัน” [read more...]

บ้านนอกคอกนา

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ้านนอกคอกนา” หมายความว่า
(สำ) น. “บ้านนอกขอกนา” [read more...]

บานปลาย

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บานปลาย” หมายความว่า
(สํา) ก. “ขยายออกไปมากกว่าที่ตั้งใจไว้เดิม ขยายเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตออกไป” [read more...]

บ้านเมืองมีขื่อมีแป

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ้านเมืองมีขื่อมีแป” หมายความว่า
(สํา) น. “บ้านเมืองหรือประเทศย่อมมีกฎหมายคุ้มครอง เช่น ถ้าบ้านเมืองมีขื่อมีแป คงไม่ทํากับอ้ายแก่เช่นนี้ได้. (เสภาพญาราชวังสัน) มักใช้ในเชิงปฏิเสธว่า บ้านเมือง ไม่มีขื่อไม่มีแป” [read more...]

advertisement