บุกป่าฝ่าดง

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บุกป่าฝ่าดง” หมายความว่า
(สํา) ก. “พยายามต่อสู้อุปสรรคต่าง ๆ” [read more...]

บุญมาวาสนาส่ง

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บุญมาวาสนาส่ง” หมายความว่า
(สํา) “เมื่อมีบุญ อํานาจวาสนาก็มาเอง บุญมาวาสนาช่วย ก็ว่า” [read more...]

บุญให้หาบ บาปให้หิ้ว

บุญให้หาบ บาปให้หิ้ว หมายถึง การพยายามทำความดี สั่งสมบุญให้มากๆ และพยายามทำบาปให้น้อยที่สุด เช่น [read more...]

เบาไม้เบามือ

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “เบาไม้เบามือ” หมายความว่า
ก. “ทําเบา ๆ หรือค่อย ๆ ด้วยความระมัดระวัง ทําไม่ให้หนักมือหรือรุนแรง ช่วยให้ไม่ต้องทํางานมาก.” [read more...]

เบี้ยหัวแตก

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “เบี้ยหัวแตก” หมายความว่า
น. “เงินที่ได้มาไม่เป็นกอบเป็นกําแล้วใช้จ่ายหมดไปโดยไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน” [read more...]

บนข้าวผี ตีข้าวพระ

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บนข้าวผี ตีข้าวพระ” หมายความว่า
(สํา) ก. “ขอร้องให้ผีสางเทวดาหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือโดยจะแก้บนเมื่อสําเร็จประสงค์แล้ว” [read more...]

แบกหน้า

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “แบกหน้า” หมายความว่า
(สํา) ก. “จําใจกลับมาแสดงตัวหรือติดต่อกับผู้ที่ตนเคยทําไม่ดี ไม่ถูกต้อง หรือไม่เหมาะสมมาก่อนอีก เช่น นี่แบกหน้ากลับมาหากู. (รามเกียรติ์ พลเสพย์)” [read more...]

บ่างช่างยุ

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ่างช่างยุ” หมายความว่า (สํา) น.
“คนที่ชอบพูดส่อเสียดยุยงให้เขาแตกกัน” [read more...]

บ้าหอบฟาง

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บ้าหอบฟาง” หมายความว่า (สํา) ว.
“บ้าสมบัติ เห็นอะไร ๆ เป็นของมีค่าจะเอาทั้งนั้น อาการที่หอบหิ้วสิ่งของพะรุงพะรัง” [read more...]

บุญทำกรรมแต่ง

ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 “บุญทำกรรมแต่ง ” หมายความว่า (สํา)
“บุญหรือบาปที่ทําไว้ในชาติก่อนเป็นเหตุทําให้รูปร่างหน้าตาหรือชีวิตของคนเราในชาตินี้ สวยงาม ดี ชั่ว เป็นต้น” [read more...]